Café De Rijselpoort, Ieper.
Straatfotografie Bachten de Kupe, mijn introductie naar Straatfotografie
De vestingen, Ieper. Een plaats met heel veel geschiedenis. Maar ook bruisend in het heden. Mijn twee kinderen spelen in het zand van een openbaar speeltuintje in de schaduw van de Ieperse vestingen. Naast mij op de bank zit Jean-Pascal. Hij houdt een oogje in het zeil want ook zijn kinderen klimmen en klauteren dat het een lieve lust is. We beginnen een gesprek als vreemden, over koetjes en kalfjes, over het weer en de kinderen. Maar al snel komen we op het onderwerp van (straat-)fotografie. Onder mijn arm hangt een Lumix LX3 met Leica lens. Het toestel is een rangefinder en vergezelt mij op bijna al mijn uitstappen. Je weet maar nooit … die ene foto. Maar ik ben een beginnend fotograaf, een amateur. Jean-Pascal haalt zijn Canon 1000D boven. Hij vertelt over Straatfotografie Anders, en zijn expositie in september. Over zijn vorig leven als estuaire schipper. Hij blijft heel bescheiden over zijn foto’s, maar net die bescheidenheid maakt mij bijzonder nieuwsgierig naar zijn werk. Ik neem me voor zijn website te bekijken, nog diezelfde avond.
Jean-Pascals foto’s tonen het leven zoals het is, in soms harde contrasten, met oog voor het sociale en het detail. Geen pathetiek, geen overdreven emoties, maar een empathische en optimistische benadering van zijn onderwerp. Met de mens, of wat de mens achterlaat, centraal. Die foto’s neemt hij in een regio waar ik persoonlijk mee vertrouwd ben: Menen, Ieper, Roeselare, Kortrijk, Gent. Maar de foto’s van Jean-Pascal dirigeren de aandacht naar een schoonheid waar ik in het normale leven aan voorbij ga: de schoonheid van het ordinaire. Een dronken man op de Korenmarkt in Gent, een vervallen en verlaten schoolgebouw (afdeling haartooi), een man op een motor, iemand die zijn portefeuille bovenhaalt bij de Ieperse autorally…
Straatfotografie bestaat al lang. Het is de subversie binnen de fotografie. Geen studio, geen modellen, geen kunstmatige belichting. Fotograferen op openbare plaatsen. Soms van op heuphoogte, letterlijk vanuit de buik. Het fotograferen van onbekenden. Misschien vraag je toestemming om je onderwerp te fotograferen. Misschien ook niet. Misschien leidt dat tot agressie. Jammer. Wel spannend. Henri Cartier-Bresson, de vader van de straatfotografie, durfde wel eens een grote zakdoek rond zijn Leica draaien, en deed alsof hij zijn neus snoot, terwijl hij onopgemerk foto’s nam.
Straatfotografie is tegelijk heel gemakkelijk en uiterst moeilijk. Dat bepaalt de fotograaf zelf. Zo ook wat het materiaal betreft. Jean-Pascal verkiest een digitaal reflex toestel met een grote zoom en blijft ver van zijn onderwerp vandaan. Andere straatfotografen kiezen een groothoeklens en zitten bij manier van spreken op de schoot bij hun onderwerp. Toch blijft de kern van de zaak: fotografeer onopgemerkt, zodat het onderwerp, uw personage, niet beseft dat er een foto genomen wordt, en zich natuurlijk en ongedwongen gedraagt.
In de VS is ’street photography’ aan een opmars bezig. Door de aanslagen van 9/11 is men daar veel strenger geworden op fotograferen in het openbaar, en veel fotografen vinden het ‘cool’ om te fotograferen waar het eigenlijk niet mag omwille van de veiligheid.
Hier in Vlaanderen, in het bijzonder Bachten de Kupe, blijkt straatfotografie aan te slaan. Waarom eigenlijk? Heeft het te maken met ons norse karakter? Of met onze harde bolster met een zachte kern? Jean-Pascal legt met zijn foto’s de schoonheid van de Vlaamse ziel bloot. En dat moet je gezien hebben!
De website:Jean Pascal Salomez.
(C) Ivan Lietaert
15/07/2009
No comments:
Post a Comment