Street photography

When I go out, I carry my LX3 with me most of the time. It's quite normal that 'street photography' comes to mind, then.
Here is an interesting movie about a very gifted comtemporary American street photographer:
Dit is een boeiend filmpje over een straatfotograaf (in het Engels):

And here is the guy's Flickr page: www.flickr.com/photos/joewig/

I also read an interesting article about what street photography really is here.

My set of street photography pictures on Flickr:

Straatfotografie met de LX3

Café De Rijselpoort, Ieper.

Straatfotografie Bachten de Kupe, mijn introductie naar Straatfotografie

De vestingen, Ieper. Een plaats met heel veel geschiedenis. Maar ook bruisend in het heden. Mijn twee kinderen spelen in het zand van een openbaar speeltuintje in de schaduw van de Ieperse vestingen. Naast mij op de bank zit Jean-Pascal. Hij houdt een oogje in het zeil want ook zijn kinderen klimmen en klauteren dat het een lieve lust is. We beginnen een gesprek als vreemden, over koetjes en kalfjes, over het weer en de kinderen. Maar al snel komen we op het onderwerp van (straat-)fotografie. Onder mijn arm hangt een Lumix LX3 met Leica lens. Het toestel is een rangefinder en vergezelt mij op bijna al mijn uitstappen. Je weet maar nooit … die ene foto. Maar ik ben een beginnend fotograaf, een amateur. Jean-Pascal haalt zijn Canon 1000D boven. Hij vertelt over Straatfotografie Anders, en zijn expositie in september. Over zijn vorig leven als estuaire schipper. Hij blijft heel bescheiden over zijn foto’s, maar net die bescheidenheid maakt mij bijzonder nieuwsgierig naar zijn werk. Ik neem me voor zijn website te bekijken, nog diezelfde avond.

Jean-Pascals foto’s tonen het leven zoals het is, in soms harde contrasten, met oog voor het sociale en het detail. Geen pathetiek, geen overdreven emoties, maar een empathische en optimistische benadering van zijn onderwerp. Met de mens, of wat de mens achterlaat, centraal. Die foto’s neemt hij in een regio waar ik persoonlijk mee vertrouwd ben: Menen, Ieper, Roeselare, Kortrijk, Gent. Maar de foto’s van Jean-Pascal dirigeren de aandacht naar een schoonheid waar ik in het normale leven aan voorbij ga: de schoonheid van het ordinaire. Een dronken man op de Korenmarkt in Gent, een vervallen en verlaten schoolgebouw (afdeling haartooi), een man op een motor, iemand die zijn portefeuille bovenhaalt bij de Ieperse autorally…

Straatfotografie bestaat al lang. Het is de subversie binnen de fotografie. Geen studio, geen modellen, geen kunstmatige belichting. Fotograferen op openbare plaatsen. Soms van op heuphoogte, letterlijk vanuit de buik. Het fotograferen van onbekenden. Misschien vraag je toestemming om je onderwerp te fotograferen. Misschien ook niet. Misschien leidt dat tot agressie. Jammer. Wel spannend. Henri Cartier-Bresson, de vader van de straatfotografie, durfde wel eens een grote zakdoek rond zijn Leica draaien, en deed alsof hij zijn neus snoot, terwijl hij onopgemerk foto’s nam.

Straatfotografie is tegelijk heel gemakkelijk en uiterst moeilijk. Dat bepaalt de fotograaf zelf. Zo ook wat het materiaal betreft. Jean-Pascal verkiest een digitaal reflex toestel met een grote zoom en blijft ver van zijn onderwerp vandaan. Andere straatfotografen kiezen een groothoeklens en zitten bij manier van spreken op de schoot bij hun onderwerp. Toch blijft de kern van de zaak: fotografeer onopgemerkt, zodat het onderwerp, uw personage, niet beseft dat er een foto genomen wordt, en zich natuurlijk en ongedwongen gedraagt.

In de VS is ’street photography’ aan een opmars bezig. Door de aanslagen van 9/11 is men daar veel strenger geworden op fotograferen in het openbaar, en veel fotografen vinden het ‘cool’ om te fotograferen waar het eigenlijk niet mag omwille van de veiligheid.

Hier in Vlaanderen, in het bijzonder Bachten de Kupe, blijkt straatfotografie aan te slaan. Waarom eigenlijk? Heeft het te maken met ons norse karakter? Of met onze harde bolster met een zachte kern? Jean-Pascal legt met zijn foto’s de schoonheid van de Vlaamse ziel bloot. En dat moet je gezien hebben!

De website:Jean Pascal Salomez.
(C) Ivan Lietaert
15/07/2009

The LX3 as my sole camera/camcorder

Since a couple of weeks, I have been the proud owner of an LX3, and yes, I'm extremely happy with it.
The selection process, mostly going through internet reviews, forums and talking to other amateur photographers, took several months. Being on a tight budget, my preference would shift from a DSLR (Olympus E420) over a compact (TZ7 or LX3) to a dedicated HD Camcorder (canon hv30 or hf200), and back again. In fact, if my budget had no limits, I would have opted for the Lumix GH1.
So there I was, well informed. But what would be my final decision? Like Kierkegaard, I felt that it would be a 'jump into the abyss'. I chose the LX3, and boy, I'm so happy with it.

Many posters in this forum are pro or semi-pro photographers, and they are very willing to point out that the LX3 is a good camera, perhaps the best compact around, but that it can never replace a DSLR.
Of course, as an amateur/beginner, I must agree. But I'm also a father of 2 young children, with a 3rd one on its way, and I can tell you the LX3 is a dream. It replaces my previous sd camcorder and compact camera, and accompanies me on all my family outings in its leather case, which I ordered shortly after I had the LX3, tucked away under my armpit. Try doing that with a DSLR.
My biggest concern was the limited zoom range, but now I have the LX3, I don't need it. I can crop in post, even in video (with quality loss, of course). Actually, the still image quality totally blows me away, and I've have seen my skill as photographer increase each day, since I've had it. Really.
For still images, I love the iA mode, the fast flash recycle time (much faster than my old Canon Powershot A590IS) and the Dynamic B/W for artistic portraits of my family and my first steps in 'the artistic street photography'.The colors, low light sensitivity and wide angle lens also add to the artistic result.
In Movie mode I'm still happy, but there are a couple of issues that I clearly don't like, being into video rather seriously: 1) the purple vertical lines when filming a strong source of light (=smearing), 2) there's no exposure lock.

The pro and semipro photographers I mentioned before, I guess, don't realize (or forgot) what it is like being a father of young children: bags, diapers, cookies, pram etc. There's simply no place, time or energy to lug around a full frame dslr, lenses, tripod etc. In this stage of my life, the LX3 fulfills my needs, and when time comes, who knows, the GH1, or its successor may be within reach.